آنست كه چون يك حيض بديد جز « 1 » به حيض عدّه نتوان داشت و اگرش ده سال توقّف بايد كرد تا آنگه كه از حيض آيس شود آنگه سه ماه عدّه بدارد و اين قول دوّم است شافعى را ؛ و اصحابش اعتماد برين قول كرده‌اند . آنگه گفت : [ وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ ] هر كه از خداى تعالى بترسد و در كارها بفرمان وى رود خداى تعالى كار وى بر وى آسان گرداند اين امر و فرمان خداى تعالى است كه بشما فرستاده است از احكام عدّهء زنان و طلاق و رجعت ايشان ؛ و هر كه از خداى تعالى بترسد در عمل كردن به آنچه بيان كرده است و فرستاده و محافظت كند بر حقوقى كه واجب باشد بر وى از سكنى دادن و نفقه كردن ؛ خداى تعالى گناهان ويرا مكفّر گرداند ، و مزد او در قيامت بزرگ گرداند ، و ثواب بسيار كرامت كند . [ سوره الطلاق ( 65 ) : آيات 6 تا 7 ] أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَ لا تُضآرُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَ إِنْ كُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَ أْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى ( 6 ) لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ ما آتاها سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً ( 7 ) حق تعالى امر كرده است و فرموده كه : اين زنان طلاق داده را ساكن گردانيد و بنشانيد در زمان عدّه به جائى كه شما در آنجا ساكن باشيد و مقيم از آن مكانى و مسكنى كه در ملك شما و وسع و طاقت شما باشد و ايشان را ضرر مرسانيد و مرنجانيد بقلّت نفقه و تقصير در كسوت و مسكن تا كار بر ايشان تنگ شود و در مانند از خانهاى شما بيرون شوند و اين را علّت ساخته باشيد در قطع نفقه و اگر آن زنان طلاق داده باردار باشند ايشان را نفقه ميدهيد تا آنگه كه وضع حمل كنند و در اين حكم خلاف نيست اگر طلاق رجعى باشد و اگر به اين ؛ امّا اگر عدّهء وفات باشد و زن حامله باشد بنزديك ما هم نفقه و كسوه و سكنى واجب باشد تا وضع حمل از اصل تركه . و بنزديك شافعى و ابو حنيفه

--> ( 1 ) - كلمهء « جز » در نسخ اين تفسير نيست و بوسيلهء نسخ خطّى و چاپى تفسير ابو الفتوح تصحيح شد .